„— Jak to już — zdziwił się Janek. — A co. jest w radioodbiorniku
— Detektor... — niespodziewanie odezwał się Władek.
Janek aż zaniemówił z wrażenia i szeroko otwartymi oczyma spojrzał na Jacka, który z uśmiechem pokiwał twierdząco głową.
— Ojej, Władziu, a skąd ty to wiesz... — Janek nie mógł nadal wyjść z podziwu. — Skąd ty to wiesz...
— Przecież to proste mówiliśmy o modulacji i detekcji, prawda — tłumaczył Władek spokojnie. — Więc jeśli na stacji nadawczej znajduje się modulator, to po stronie odbiorczej musi chyba być... detektor, zgoda...
— Nie wiedziałem, że masz takie zdolności... — mówił powoli Janek — ...językowe. Rzeczywiście modulacja — modulator, detekcja — detektor. No, no, no...
— Nie śmiej się, Janku — zwrócił mu uwagę Jacek. — Władek, co prawda, jak to się popularnie mówi, „strzelił" — ale trafił znakomicie! Doprawdy można go za to pochwalić... Natomiast dla zaznajomienia się z radioodbiornikiem najlepiej byłoby, abyście go sami zbudowali.
— Sami... Jak to sami... To chyba niemożliwe... — mówili chłopcy jeden przez drugiego. — Radioodbiornik...
— Możliwe — uspokoił ich Jacek. — To wcale nie jest trudne. Wielu chłopców w waszym wieku buduje radioodbiorniki. A nawet i młodsi. Oczywiście budują stosunkowo proste radioodbiorniki. Tak zwane radioodbiorniki detektorowe — dodał po przerwie.“(3)