„Któregoś dnia przypomni mianowicie Franciszkowi Józefowi, że zmarła cesarzowa obiecała kiedyś rzekomo w 1899 roku wyjednać jej audiencję u arcyksiężnej Walerii. Monarcha przełamuje opory córki, która ostatecznie wysyła Katarzynie grzeczne zaproszenie, tymczasem aktorka, tylko na to czekając, odpowiada wyniośle, że z bliżej nieokreślonych powodów wizyty złożyć nie może. W świecie arystokratycznym zawrzało.
1 jeszcze jedna przykra sprawa tym razem na terenie teatru. Artystka prawie od samego początku próbowała wykorzystać znajomość z cesarzem dla swej scenicznej kariery. Franciszek Józef nie uznawał jakichkolwiek protekcji, stąd każde takie działanie wprowadzało go w ogromne zakłopotanie. Uważał, że uczucia nie należy zakłócać interesownymi postulatami. Czasami ulegał, ale za 223 wsze z tego powodu cierpiał.
Tym razem żądanie miało charakter natarczywy. A rzecz miała się tak nowy dyrektor Burgtheater, dr Paul Schlenter, który przybył nad Dunaj z Berlina, zmienił w zasadniczy sposób profil wiedeńskiej sceny, podnosząc wydatnie jej artystyczną rangę. Przede wszystkim dążył do wprowadzenia ambitnego repertuaru współczesnego, nawiązując do najnowszych dokonań europejskiego dramatu, między innymi takich autorów jak Ibsen czy Gerhard Hauptmann.“(8)