„Prawo świeckie, ulegające w sprawach dotyczących prawa małżeńskiego coraz bardziej wpływom kościoła, zaczęło już u schyłku VIII w. uznawać zasadę bezwzględnej nierozwiązalności małżeństwa, co jednak w praktyce nie było przez dłuższy czas respektowane.
Stosunki osobiste między małżonkami. Żona znajdowała się z reguły pod opieką (mundium) i władzą męża. „Vir est caput mulieris" głosiła uchwała synodu w Compiegne. Żona miała obowiązek w razie przeniesienia się męża do innej miejscowości przenieść się wraz z nim. Mąż miał prawo karcenia żony, porzucenia jej — jak wspomniano — w razie popełnienia przez nią cudzołóstwa, a nawet zabicia jej.
Prawo majątkowe małżeńskie. Jak z jednej strony mąż sprawował mundium nad żoną, tak z drugiej strony przysługiwało mu sprawowanie zarządu majątkiem stanowiącym własność żony. Żona mogła rozporządzać swym majątkiem — z wyjątkiem rzeczy czysto osobistych — tylko za zgodą męża. Mąż miał prawo użytkowania majątku żony, zarówno ruchomego, jak i nieruchomego. Mógł swobodnie rozporządzać nim tylko za zezwoleniem żony. Majątkiem, który stanowił własność męża, mógł rozporządzać on sam.
W skład majątku żony wchodziły wyprawa, wiano i podarek poranny.“(15)